Önce dikkatimi çeken nokta şu oluyor. Vatandaş yoksulluğunu ve ihtiyacını çok kolay ifade edemiyor, en acil durumunu bile anlatırken neredeyse hayat hikayesini anlatmak istiyor. Diğer yandan utanıp sıkılıyor. Çünkü onu bir şeyler talep etmeye getiren süreç çok uzun. Başkan Kadıoğlu ise gayet soğukkanlı bir şekilde önce hal hatır soruyor, biraz şaka yapıyor, derken karşısındakinin sorununa sözü getirirken de “her şeyin bir çaresi var, Allah daha büyük dert vermesin” gibi sözlerle adeta bir psikolog gibi davranıyor ve başlıyor dinlemeye

İşte birkaç örnek

Sorun: Bir kadın yanındaki genç kadını göstererek “efendim, oğlum askerde bize o bakıyordu. Kirada oturuyoruz eşim hasta bari bu gelinime bir iş bul, konfeksiyon ustasıdır ama iş yok. Askere harçlık bile gönderemiyoruz”

Çözüm: Başkan önündeki sanayi kuruluşlarının listesine bakarak talimat veriyor. “bu hanım kardeşimizi şu fabrikaya gönderin bana da bilgi verin. Asker çocuğumuzun adresine de benim adıma harçlık gönderin”

Sorun: Orta yaşlı bir vatandaş; “Sayın başkanım ben her hangi bir yardım istemeye gelmedim. Bana iş bulun çalışayım”

Çözüm: Başkan vatandaşı telefonla görüştüğü fabrika sahibine yönlendirdi ve sabah işe başlama güvencesi verdi

Sorun: iki genç tiyatro oyunu sergilemek için başkandan kültür merkezinin tahsisini istiyor

Çözüm: Yardımcısına talimat vererek Kültür merkezinin programına baktırıyor ve uygun zamanlarda gençlere verilmesini sağlıyor

Sorun: yaşlı bir kadın sosyal güvencesi olmadığı için tedavi olamadığını belirterek yardım istiyor.

Çözüm: Başkan Kızılay veya Esenyurt Devlet hastanesinde kadının tedavisinin yapılması talimatını veriyor

Sorun: orta yaşlı vatandaş eşi ile birlikte “başkanım Kızımız başka bir ilde hemşire olarak görev yapıyor. Biz Ankara’nın yolunu bile bulamayız. Tayinini buraya aldırın bize de sahip çıkar”

Çözüm: Anne-Baba, Başkandan Sağlık Bakanı ile görüşüp tayin için yardımcı olma sözü alıyor ve umutla ayrılıyorlar